viernes, 21 de enero de 2011

Sara Mantxola: "Lotsatu egin nintzen nire burua pantaila handian ikusi nuen lehenengo aldian"

Sekulako oparia jaso zuen Sara Mantxola oñatiarrak 11 urte betetzeko zen bezperatan; eskolatik etxera heldutakoan, parte hartu zuen La caja de botones film laburrak Goya sarietarako izendapena lortu zuela jakin zuen. Otsailaren 13an izango da Goya sarien gala.
Sara Mantxolaren, zinemagintzan eskarmentu handia duen Aitor Mantxolaren alaba, proposamena izan zen La caja de botones film laburraren casting-ean parte hartzea, aitari, film labur horretako Argazki Zuzendariari, mahaiaren gainean zuen gidoia irakurtzeko eskatu eta istorioa asko gustatu ostean. Pozik dira orain, aita-alabaren lanak emandako fruituaz, etxekoak zein erreodajean parte hartu duten kide guztiak.

Arrasate Irratian izan dira Sara eta Aitor Mantxola, aita-alabak. Jarraian duzue irratian kontatutakoak entzungai.
Entzun hemen

Bazkide eta langileekin batera ospatuko du Ulmak 50. urteurrena

2011 urte berezia da Ulmarendako. Izan ere, 50. urteurrena beteko du. Hori horrela, urtean zehar, mende erdia ospatzeko, hainbat ekitaldi egingo dituzte, orain arteko bidea gogoratu eta etorkizuna eraikitzen hasteko. Urte garrantzitsua da 50 urteko historian, modu batera edo bestera, Ulmarekin zerikusia izan duten pertsona guztiendako.

Ekonomia eta finantza krisia nagusi den honetan, Ulmaren zati inportante izan diren pertsona guztiei eskerrak emango dizkiete ospakizunetan: egungo langileei eta bezeroei eta Ulma proiektua garatzen lagundu duten guztiei.


Txokolate industriaren baitan


Oñatiko hainbat enpresetan lehenengo greba saiakerak eragiten zituzten gizarte gabezia handiko garaiekin bat eginez, gazte batzuek orduan ekin zioten euren enpresa ibilbideari, Talleres Ignacio Maiztegui izeneko lokal zahar batean. Garai hartan pil-pilean zegoen txokolate industriara zuzendutako mantentze lanak eta lan osagarriak egiteko asmoz hasi ziren. Urte batzuk beranduago, 1961ean, enpresa hura Talleres Ulma SCI kooperatiba bilakatu zen.
Une berean, Forjas de Zubillagako lau langilek sarrailagintza eta osagarrien tailer bat hartu zuten lanean Oñatin jarraitzeko asmoz, aipatu enpresak bere jarduera Azkoitira lekualdatu ondoren. Garai hartan balkoi, metalezko ate eta hainbat produktu forjatu egiten hasi ziren. Pixkanaka enpresa handitzen joan zen eta 1962an ofizialki eratuko zen kooperatiba, Gaitu SCI izenarekin.
Geroago, 1984an, Euskadiko Kutxaren Enpresa Dibisioaren sustapen modura Oiñakar S. Coop. sortu zen, Orga Jasotzaileen Negozioa sustatzeko. MITSUBISHI enpresa japoniarrarekin sinatutako lankidetza hitzarmenari esker abian jarri zen enpresa eta bere jarduerari ekin zion. Enpresa Oñatin kokatzea erabaki zen Chocolates Loyolaren desagertzea konpentsatzeko asmoz. 1987an Oiñakar Oñalan Taldearen partaide izatera pasako da –gerora Ulma Taldea izango dena–, eta kooperatibak bere negozioa zabalduko du Daifuku enpresa japoniarrarekin biltegi automatikoak merkaturatzeko sinatutako lankidetza hitzarmenari esker.Handik aurrera, negozio gehiago sortu zituzten Ulmaren barruan. Egun, zortzi negozio ditu: Ulma Agricola, Ulma Orga Jasotzaileak, Ulma Piping, Ulma Construccion, Ulma Hormigon Polimero, Ulma Packaging, Ulma Handling Systems eta Ulma Conveyor Components, hain zuzen ere.


"Ilusio handiarekin"


Hazi hura enpresa talde garrantzitsu bilakatu da egun, nazioarteko esparruan sektore ezberdinetan dabiltzan hainbat negozio batzen dituena. Garai hartan Oñatin izandako lan-baldintza gogorrei eta lana aurkitzeko aukera urriei esker, gazteok euren bideari ekin zioten Arrasaten hasitako kooperatibismo ingurunearen barruan. Laneko egoera zailei irtenbidea emateko gai izan ziren. "Ilusio handia" zuten gizartea aldatzen laguntzeko eta gertuko ingurunea hobetzeko. Orduan zituzten gizartearekiko konpromisoak partekatu zituzten eta kooperatibaren babesean gaur arte iraun dute.


Zailtasunak


Beharrezkoa da beti nondik gatozen gogoratzea, nora goazen jakin dezagun. Premisa horrekin egin zuten lan. 50 urteotan atzera begiratuz gero, Ulmaren ibilbidean zailtasun asko ikus daitezke. Kolpeak sufritu zituzten, baina horietatik guztietatik indartuta atera dira.
Erronka askori egin diete aurre Ulmakoek. 1970eko hamarkadaren hasierako urteetan krisi gogor batek astindu zuen ekonomia, eta eragina izan zuen Euskal Herriko gizartean, eta baita Ulman ere. Aurrerago, 1980ko hamarkadan euskal industriak birmoldaketa sakona bizi izan zuen, hamarkada erdialdean Ulmaren garai nahasiarekin bat egin zuena.


Enplegu kopuru handiena


Ulmako kolektiboak, langileek eta bazkideek, asko sufritu dute 50 urteotan. Bazkideek proiektu komuna izan dute, eta gai izan dira beti, elkartasunez eta lanaren bidez, sortu izan zaizkien arazoei aurre egiteko, betiere norberaren esfortzua taldearen onurarako bideratuta. Hori da Ulmaren baliabideetako bat.
Izaera ekintzaile eta laguntzaile hari esker, 1990eko hamarkadaren bukaeran Oñatin inoiz egon den enplegu kopuru handiena lortu zen.
Lanarekin eta esfortzuarekin, eta bost hamarkadaren ostean, izaera propioa eman dioten balio kooperatibo batzuk barneratu ditu Ulma Kooperatiba Taldeak.
50 urteko ibilbidean, eta herriko garapenean eta lanaren sorreran izandako garrantzia ikusita, Ulma erreferentzia bilakatu da Oñatin. Besteak beste, ingurunea eta oñatiarren ongizatea hobetzen lagundu du.GOIENAtik

San Marcos 3,13-19.


Después subió a la montaña y llamó a su lado a los que quiso. Ellos fueron hacia él,
y Jesús instituyó a doce para que estuvieran con él, y para enviarlos a predicar
con el poder de expulsar a los demonios.
Así instituyó a los Doce: Simón, al que puso el sobrenombre de Pedro;
Santiago, hijo de Zebedeo, y Juan, hermano de Santiago, a los que dio el nombre de Boanerges, es decir, hijos del trueno;
luego, Andrés, Felipe, Bartolomé, Mateo, Tomás, Santiago, hijo de Alfeo, Tadeo, Simón, el Cananeo,
y Judas Iscariote, el mismo que lo entregó.

Santa Inés.21 Enero


Santa Inés es una de las santas más populares del calendario. Una de las figuras más graciosas, una de las heroínas más cantadas por los poetas y los Santos Padres. Luego, de la poesía y la leyenda pasó al arte, desde Bernini hasta Alonso Cano.

Cada época la reproduce a su estilo, pero todos compitiendo en ensalzarla. Como la Inés de Carlos Dolci, cuya dulce hermosura y blancura de lirio nos atrae con su encanto inefable.
La devoción a Santa Inés se ha mantenido viva a través de los tiempos. La Iglesia introdujo su nombre en el canon de la Misa. Es el prototipo de la virgen fiel consagrada a Cristo, desde su más tierna edad. Su mismo nombre, pura en griego y cordera en latín, es ya un presagio.

La tierna corderita tiñó su candor virginal con la sangre del martirio a principios del siglo IV, en la persecución de Diocleciano. Inés, patricia romana, niña tan pura como su nombre, frisaba en los trece años. Su devoción, dice San Ambrosio, era superior a su edad. Su energía superaba a su naturaleza. No había en aquel cuerpecito lugar para el golpe de la espada. Pero quien no tenía dónde recibir la herida del hierro, tuvo fortaleza para vencer al mismo hierro y a los que querían dominarla.

Rehusó la mano del hijo del Prefecto de Roma, por lo que fue acusada de cristiana y juzgada. La doncellita, canta Prudencio en sus versos, caldeada ya en el amor a Cristo, resistía firmemente las seducciones de los impíos para que abandonase la fe, y ofrecía de grado su cuerpo a la tortura. San Dámaso cantó también la fidelidad de la virgen. Holló bajo sus pies las amenazas del tirano y superó, siendo niña, un inmenso terror.

¡Cuántos terrores, insiste San Ambrosio, ensayó el verdugo para asustarla! ¡Cuántos halagos y promesas para rendirla! Pero ella respondía con firmeza superior a su edad: "Injuria sería para mi Esposo el pretender agradar a otro. Me entregaré sólo a aquél que primero me eligió. ¿Qué esperas, verdugo? Perezca un cuerpo que puede ser amado por ojos que detesto".

Anuncia luego el juez un lugar más terrible para una virgen. "Haz lo que quieras, responde Inés, impávida y confiada. Cristo no olvida a los suyos. Teñirás, si quieres, la espada con mi sangre. Pero no mancillarás mis miembros con la lujuria". Despechados sus jueces, fue conducida a un lupanar público, expuesta al fuego criminal de la lujuria. Pero le crece milagrosamente la cabellera, que se derrama sobre el lirio desnudo de su cuerpo, para que ningún rostro humano profanara el templo del Señor.

Para recordar este hecho, en aquel mismo lugar, en la actual plaza Navona, se alza hasta nuestros días la iglesia de Santa Inés. Se venera aún allí una reliquia insigne de la virgen de Cristo.
Aún pasó Inés el tormento del fuego. Pero el fuego respetó el cuerpo virginal. Llegó entonces el verdugo armado con la espada. Tiembla el brazo del verdugo, recuerda San Ambrosio, su rostro palidece. Inés, entretanto, aguarda valerosa.

La Corderita lo recibió gozosa, oró brevemente, inclinó la cabeza y quedó consumado el martirio. La descripción de esta última escena es una de las más bellas páginas de Fabiola, la ejemplar novela del cardenal Wiseman. Los restos virginales fueron enterrados en la Vía Nomentana, en las llamadas catacumbas de Santa Inés. Todavía hoy, el 21 de enero de cada año, se bendicen en este lugar dos corderillos con cuya lana se teje al pallium del papa y de los arzobispos. Santa Inés sigue siendo hoy ejemplo de las jóvenes cristianas.







--------------------------------------------------------------------------------

jueves, 20 de enero de 2011

TDU. 3. Etapa.MARKEL IRIZAR


Kaixo guztioi!

Udako tenperatura bero hauetatik idazten dizuet. Gaur liderraren maillota soinean zuela irten da gure taldekide Robbie Mc Ewn, eta berau defendatzea izan da gure lana.

Lehen igoeran 4 txirrindulariz osaturiko ihesaldia egin da, eta Rast eta bion artean, ihesaldiaren denbora mantentzea izan dugu helburu.

Biok ala biok, nahiko ondo sentitu gara, eta lan polita eginaz, taldea oso osorik gordetzeko aukera izan dugu azken bueltararte.

Azkenean, Robbiek maillota galdu arren, 3. postuan jarraitzen du, eta helburua berriz ere podiumeko kaxko gorenera igotzea izango dugu egun hauetan.

Besterik gabe, aio!

Sara Mantxola Goya sarietarako izendatua

11 urte besterik ez ditu Sara Mantxola oñatiarrak eta dagoeneko egin ditu lehenengo pausuak zinemagintzan; protagonista den "Una caja de botones" film laburrak, Goya sarietarako izendapena lortu du. Otsailaren 13an jakingo da, bada, Oñatira helduko den edo ez sariaren zatitxo bat.

2009ko irailean errodatu zuten Maria Reyesen zuzendaritzapean "Una caja de botones"; Medina del Campo (Valladolid) eta Madrilen izan zen astebeteko errodajea. Alabak (Sara Mantxolak) aitari (Antonio de la Torre) Erregetarako eskatutako oparia ezin egitea da istorioaren abiapuntua.

Filman parte hartzeko proposamena, Sarak egin zion bere aitari, hau da, zinemagintzan eskarmentu handia duen Aitor Mantxolari. Alabaren burugogorkeriaren aurrean, baimena eman zion casting-an parte hartzeko. Esperientzia polita izan dela diote aita eta alabek, nahiz eta hurrengorik izango den galdetzean, erantzun zehatzik ez duten. Ondo egindako lanaren fruitutzat hartu dute Goyatarako izendapena. Enbor bereko ezpala ote? Badirudi baietz.GOIENAtik.

'Oñatiko ahotsak' egitasmoaren emaitza, aurkeztuta


2011-01-20 15:23:51 Julen Iriondo
Aurkeztu dute 'Oñatiko ahotsak' proiektuaren emaitza, egitasmoan parte hartu dutenen, hauen senideen eta oro har herritarren aurrean. Badihardugu euskara elkartearen 'Euskal Herriko Ahotsak' proiektu orokorrean dago barneratuta Oñatikoa; Udalaren laguntza izan du, eta helburua izan da herriko ahozko ondarea jasotzea, bertako hizkera eta garai bateko kontuak jasoak geldi daitezen.

Oñatiko Ahotsak egitasmoaren emaitzaren aurkezpenean esandakoaren arabera, Udala duela 15 urte hasi zen arlo honetan lanean. Azken etapa honetan, 2008tik hona, Badihardugu euskara elkartearekin elkarlanean jardun du Udalak. Badihardugukoek hainbat oñatiar elkarrizketatu dituzte denbora honetan, eta elkarrizketotako pasarteak Interneten jarri gero, eskoletan, ikerlariek eta nahi duen orok eskura izan ditzan. Helburua da euskal herri guztietako, eta kasu honetan Oñatiko ahozko ondarea jasotzea, toki bakoitzeko hizkera eta garai bateko kontuak gordeak geratu daitezen, kontuan izanda bai berba egiteko era eta baita bizimodua ere asko aldatu direla lehendik hona. Belaunaldi desberdinen arteko ahozko transmisioan izandako etenari aurre ere egin gura dio egitasmo honek.

Proiektuan parte hartu duen jende nagusiak ondo ikusten du hori, eta Badihardugukoek eskertu dute eurengandik jasotako laguntza. Atzoko ekitaldian Interneten dagoeneko ikusi daitezkeen zenbait grabazio erakutsi zituzten, eta parte hartzaileei bakoitzari bere elkarrizketaren kopia eta Udalak kontu hau gaitzat hartuta atera duen egutegia oparitu zieten. Elkarrizketetan parte hartu bai baina emaitza ikusi aurretik hil diren lau lagunak ere gogoan izan zituzten ekitaldian.